لادن نصيري
امروزه مادران در كنار نقش همسري و مادري، نقش‌هايي را نيز در محيط‌‌هاي اجتماعي ايفا مي‌كنند.
 اكنون تعداد قابل توجهي از زنان پس از ازدواج و تولد فرزند، به تحصيل روي مي‌آورند و گاه در كنار تحصيل، ترجيح مي‌‌دهند داراي نقش و سهم اقتصادي باشند. تعدد نقش‌ها و تبعاتي كه در پي دارد، زنان را با فشار رواني روبه‌رو كرده است. در چنين شرايطي منطقي‌ترين شيوه، تقسيم بعضي از وظايف با پدران مي‌باشد. اما آيا به‌راستي مادران مي‌خواهند پدران را در تربيت فرزندان مشاركت دهند؟

چرا او را با اين لباس به مدرسه فرستادي؟ فكر نمي‌كني اين لباس نامناسب است و او در اين هواي سرد مريض خواهد شد؟

چرا بچه‌ها تا اين ساعت بيدارند؟ آيا نمي‌توانم يك روز بعدازظهر بدون اين‌كه نگران بچه‌ها باشم از خانه بيرون بروم؟

اين دومين باري است كه در اين هفته به او پيتزا دادي. خوردن اين آت و آشغال‌ها او را مريض مي‌كند. اين جملات و جملاتي از اين دست حاكي از آن است كه مادران،‌ براي پدران در تربيت و پرورش فرزندان نقش قابل توجهي قايل نيستند و يا حداقل پدران در رابطه با مسئوليتشان در برابر كودك دچار سردرگمي شده‌اند.

 پدران اظهار مي‌كنند به آنها احساس ناكامي و عصبانيت دست مي‌دهد، زيرا همسرانشان از آنها مي‌خواهند بيش از پيش درگير كار تربيت بچه‌ها شوند. اما از طرفي آنها را درباره نحوه انجام كار به باد انتقاد مي‌گيرند. به نظر مي‌رسد مادران با تضاد و تعارضي درباره انصراف از قلمرو تربيتي به‌سر مي‌برند.

 در طول تاريخ مادران در مركز و كانون خانواده قرار داشتند اگرچه اين نقش قابل تقدير و غرورانگيز است و در بسياري از موارد مشخص، معين و بسيار مهم بوده است ولي در سالهاي اخير كه مادران به‌طور روزافزون بيرون از خانه كار مي‌كنند، شاخص‌هاي كار در منزل هم تغيير كرده‌اند و كارهايي كه در گذشته بر اساس سنت و عرف برعهده مادران بود، بر اساس ضرورت توسط سايرين اجرا مي‌شود. با اين حال بسياري از زنان، با وجود تعهد حرفه‌اي مهمي كه دارند، باز هم تمايلي به انصراف از نقش تربيتي- نگهدارنده اوليه از خود نشان نمي‌دهند.

بسياري از پدران غالباً در اين احساس اضطراب هم‌رأي هستند و شكايت آنها شبيه به يكديگر است. آنها احساس مي‌كنند زماني كه وظايف پدرانه‌شان را انجام مي‌دهند از طرف همسرانشان مورد انتقاد قرار مي‌گيرند. حتي گاه برخي اذعان مي‌دارند ترديدي كه همسرانشان نسبت به آنها از خود نشان مي‌دهند كه بعضاً به ترديد پدران از خود درباره افزايش مسئوليت پرورش و تربيت فرزندان منتهي مي‌شود، عملكرد ضعيف پدران را به دنبال دارد.

 در حقيقت همه اين موارد مي‌توانند واقعيت داشته باشند اما اگر مادران به كمك بيشتري نياز داشته باشند، لازم است پدران را تأييد كنند، از آنها حمايت كنند و كمتر كوشش‌هاي پدران را مورد انتقاد قرار دهند. از سوي ديگر بعيد به نظر مي‌رسد مردان نقش و وظيفه پدرانه‌شان را جدي بگيرند، مگر اين‌كه همسرانشان نقش جدي براي آنها در نظر داشته باشند. 
 
 

مطالب مرتبط

فرزنداني شاد داشته باشيم نكته‌ها و بچه‌ها تأملي بررفتارهاي انگيزشي و تشويقي والدين امروزي پرورش عزت نفس كودكان