همه شنیده‌ایم و امیدوارم همه باور داشته باشیم که تحسین کودکان بهترین راه برای تقویت رفتارهای خوب آن‌ها و پرورش اعتماد به نفس در ایشان است. اما آیا هر تحسینی به این نتیجه می‌رسد؟ واقعیت این است که بعضی از انواع تحسین مؤثرترند در حالی که تحسین‌هایی داریم که ممکن است بی‌رودربایستی مخرب باشند.
بهترین راه تحسین کودک آن است که رفتاری را که ما را خوشنود کرده به وضوح تشریح کنیم. وقتی دختر چهارساله‌تان بعد از این که غذایش را خورد بشقابش را به آشپزخانه می‌برد، به جای آن که بگویید "به‌به چه دختر خوبی" تحسینی از این دست را امتحان کنید: "وقتی بشقابت رو می‌بری آشپزخونه و کمکم می‌کنی خیلی خوشم می‌آد." هرگز از جملاتی که نقش خاصی را به بچه تحمیل می‌کنند استفاده نکنید.
مثلاً نگویید "این هم دستیار کوچولوی مامان."
وقتی به رفتاری که باعث تحسین شما شده اشاره می‌کنید کودک می‌فهمد که تکرار چنین کاری در آینده احتمالاً واکنش مشابهی در شما برخواهد انگیخت. به علاوه می‌آموزد– اگر به مثال خود برگردیم – که می‌تواند آدم مرتب و یاریگری باشد و این اطلاعات کمکش می‌کند تصویر بهتری از خود در ذهن داشته باشد و اعتماد به نفسش بیشتر شود.
تحسین باید با سن فرزند هم متناسب باشد. فرزندان کوچکتر از این که در عین تحسین کلامی بغلشان کنید و ببوسیدشان لذت می‌برند اما نوجوانان و بعضی از بچه های ده دوازده ساله ترجیح می‌دهند بی‌هیاهو تحسینشان کنید مثلاً یادداشت تشکری را از زیر در به داخل اتاقشان سر ‌دهید یا زیر بالششان بگذاريد. برای بچه‌های کوچک‌تر بهتر است تحسین بلافاصله باشد ولی اگر فرزندان بزرگترتان جلو دوستان و افراد خانواده معذب می‌شوند، به یک نگاه محبت‌آمیز، یک لبخند یا سری به تأیید تکان
دادن اکتفا کنید و بعداً در خلوت تحسینشان کنید.
نکته آخر در مورد تحسین این که حتی وقتی فرزندانتان کار شایان تحسینی انجام نداده‌اند عشق بی‌قید و شرط خود را نشانشان دهید. فرزندان شما نباید حس کنند که تنها راه جلب توجه مهر‌آمیز شما انجام کارهای خوب است. موفق باشید.

تهيه مطلب از آزيتا